Avonturenklas 2018

KIKKEN

Dag Sy,

Het leek alsof we de laatste avond weer aan het kampvuur zaten, want de meesters moesten toch een paar kleine brandjes blussen. We wijten het aan de vermoeidheid. Een kleine powertalk met een groepsknuffel en met mooie herinneringen aan deze week stonden we arm in arm, keken elkaar goed aan diep in de ogen en verdwenen alle problemen als sneeuw voor de zon toen we opeens Siebe aan de telefoon hoorden. Siebe was de lijm en die waren we vergeten. Maar toen we hem hoorden, ging iedereen rond de gsm staan om te zingen dat Siebe één van ons is. Het was leuk om z’n stem te horen en iedereen wou wel iets tegen hem zeggen. Hij had zelfs een duidelijke opdracht voor de meesters: ‘Geef ze dan maar een beetje chips, e meester! En dat geschiedde… Met chips en muziek werd de fuif op gang gebracht. Meester Niels zorgde voor veel volk op de dansvloer. Heel wat liedjes passeerden de revue. Een beetje vroeger als de andere avonden, gingen de kaarsjes van de leerlingen stilletjes uit. Een laatste verslagje van de dag in Sy en met een gelukzalig gevoel gingen onze helden een laatste keer naar hun bedje.Laat de zon in je hart, schijn toch voor iedereen. Geniet van het leven, al is het maar even. Met dat liedje werden voor de laatste keer wakker. Eigenlijk was  het een uitslaapdagje, want we werden maar om kwart over 8 gewekt. En dat een kik maar even hoeft te duren, was duidelijk toen we een allerlaatste keer met de deathride van de rots vlogen. Iedereen zoefde in een wereldrecordtempo van de ene kant van de Ourthe naar de andere kant. Emilie en Yildiz deden zelfs een duosprong.     Alle kinderen kregen hun olympisch diploma van Wimmeke Klimmeke. Door al het goud in hun karakter verdiende iedereen wel een gouden medaille. We veegden nog een laatste keer het voetpad schoon en sleurden onze valiezen vol vuile kleren mee naar het station. Omstreeks 13u05 vertrokken we vanuit Sy naar Lissewege. Als alles goed gaat, komen we om kwart voor vijf toe in Lissewege. De sfeer is goed in de trein. We lachen, bijna alle kinderen spelen UNO, enkele kinderen staren gewoon voor zich uit. Wij hebben het raden naar wat ze denken. Denken ze na over deze week? Verlangen ze naar het weekend? Wie zal het zeggen? Geen vragen meester, alleen maar antwoorden. Geniet van jullie weekend!
We zijn trots op jullie! Bedankt om wie jullie zijn! Bedankt om elkaar zo goed te helpen! Dit zetten we door in deze laatste fase van jullie Lisblomme avontuur.

Tot maandag!

Meester Niels en meester Thomas

SPRINGEN

Dag familie en vrienden,

Wat een kampvuur gisterenavond. Luna, Emma, Kobe, Frederik, Renzo,  en Owen vertrokken al een beetje vroeger samen met meester president die eigenlijk ook een brandweerman was.                       
Het werd dus alweer een veilig gebeuren. Het kampvuur werd in no time aangestoken en al vlug ontstonden er vlammen van wel 4 meter hoog. Na een tijdje kwamen ook de andere kinderen meegenieten van de warmte bij het kampvuur op een mooie, koude winteravond in Sy. Het is misschien wel een beetje overdreven, maar het illustreert wel hoe warm en gezellig het wel niet was. Iedereen vond de gekarameliseerde marshmallows heerlijk. De kampliedjes bleven niet lang op zich wachten en zo werd de rust in het zo rustige Sy toch voor even verstoord. De honden begonnen spontaan te protesteren. We bleven nog wat keuvelen en toen de vlammen stilletjes aan uitgingen, besloten we maar dat het tijd was om naar ons thuisje te gaan. 
Mr. Bean zat ons daar al geduldig op te wachten met het tweede deel van de film. Enkele kinderen vonden het moeilijk om met hun twee ogen te blijven kijken. Met één oog dan maar! En als dat ook niet meer lukte, gingen beide ogen dan maar dicht. Ben je moe? Nee, hoor! We zijn echt heel goed wakker. Dus, bedtijd!                                            
De lichten gingen uit, de kinderen verdwenen in hun slaapzak, en het duurde welgeteld 5 minuten vooraleer iedereen lag te ronken in hun bedje.Nog voor we naar buiten gingen had Emilie al 3 verschillende broeken aangetrokken. De eerste was besmeurd met chocomelk, de tweede met choco. Helaas voor haar zou het niet de laatste broek van de dag worden. Deze morgen gingen we op avonturentocht. We liepen door de bossen, in een riviertje helemaal naar boven. Water konden we overal tegenkomen en de uitdaging was er om helemaal niet nat te worden. Helaas, pindakaas! Eerst kropen we nog op handen en voeten door een buis om aan de andere kant van de straat te geraken. Normale mensen steken de straat over, wij niet! Wij gingen als echte mollen ondergronds naar de overkant. Wist je trouwens dat een mol niets kan zien? Wel, wij ook niet! Want de tunnel was heel donker. Slimme helden hadden aan een zaklamp mee om door die lange buis te geraken. Langs dunne bosweggetjes, onder wortels, over omvergevallen boomstronken en veel bladeren klommen, gleden, rolden, vielen en liepen we van het ene bos naar het andere. Uiteindelijk kwamen we aan de oever van de Ourthe. Daar moesten we zoals het een echt avonturier beaamt over een beekje springen. Het was geen kleine sprong. Een kangoeroe zou maar net de overkant gehaald hebben. De meeste deden dit met heel veel klasse. Fien besloot de kangoeroesprong letterlijk te nemen en deed haar afsprong met twee voeten. Het was een net niet – poging, waardoor haar voeten helemaal doorweekt waren. Na deze heldhaftige sprong waagden heel wat kinderen de sprong niet meer. Emilie wel! Vastberaden nam ze een mooie aanloop en landde volledig droog aan de overkant. Maar, wat niemand had verwacht, was dat ze op dat moment haar evenwicht niet kon houden. Ze viel uiteindelijk helemaal in het koude water. Het koude water maakte het voor haar onmogelijk om de wandeling verder te zetten. Samen met Luna V, Owen en onze twee waterratten keerden we terug. De stilte die we daar aantroffen was zalig. We roddelden wat… . De andere kinderen genoten ondertussen van een heerlijke picknick op de top van bergwand. Iedereen genoot van het zonnetje en dat de vermoeidheid bij velen al wat in het lichaam begint te sluipen, werd opeens wel heel duidelijk toen Frederik besloot om een uiltje te knappen. Ze zijn moe en sommigen worden dan een beetje emotioneel. Samen met de vermoeidheid slaat ook de heimwee stilletjes aan toe. Grenzen verleggen! Voor iedereen is dit een ander gegeven. Voor de één is het angsten overwinnen, voor de ander is het weg zijn van thuis al een hele grote opgave. Maar, zo zie je wel weer die verbondenheid boven drijven. Ze zorgen zo goed voor elkaar.            
Op de terugweg zagen ze zelfs nog een everzwijn die was aangevallen. Het was gissen, naar z’n aanvaller, maar Wim was bijna zeker dat het een wolf was. In de namiddag kregen ze de keuze tussen de panterpaal en een kamp bouwen. Velen waagden de sprong. De anderen maakten een prachtig kamp. De foto’s zullen wel voor zich spreken. De mooie zonsondergang van de vorige avond herhaalde zich ook vandaag. Meester Niels en meester President besloten dan maar om nog even tegen het huis in het zonnetje te zitten. Morgane vond dat de meesters wel een pintje hadden verdiend en kwam dan maar met 2 jupilers aangelopen. En of hij gesmaakt heeft. Ze bleef dan ook nog even zitten om te genieten van het warme winterzonnetje.Rond 18u kwam Renée met ons laatste avondmaal. Hij schonk de kannen in met kervelsoep, gaf het aan de kinderen met de woorden: Neem en drink hier allen uit! Want dit is kervelsoep dat ik hier voor jullie uitschenk. Toen nam hij ook het avondeten met een pollepel vast en gaf het aan de leerlingen met de woorden: Neemt en eet hier allen van, want dit zijn hamburgers, patatten en spinazie. Dit hebben jullie nodig om deze laatste avond hier te overleven.Vanavond gaan we nog wat fuiven en ik vermoed dat we er nog een bezinningsmoment aan breien. Iedereen is hier in z’n sas. Iedereen draagt bij tot deze fantastische groep.
Renzo klaagt nooit. Hij is onze beste stapper en weet echt wel hoe hij kampen moet bouwen.Yildiz is de meest zorgzame. Ze zorgt voor iedereen. Ze heeft een heel groot hart. Het bleef ons maar verbazen. Alleen het springen ging wat langzaam.Noor is de meeste temperamentvolste van ons allemaal. Ze weet wat ze wil.Jolien is een super girl is, mede dankzij haar pyjama. Ze vloog op alles wat haar werd aangeboden. Deathrides, rotsen, eten, … Arno blijft ons verrassen. Het is zo’n brave jongen, maar als hij begint te lachen is hij niet meer te stoppen.Emma is altijd opgewekt en vrolijk. Voel je je even niet goed, dan trekt Emma je er wel door.Thibau is altijd te vinden voor een grapje, hij is zonder meer de lolligste.Siebe is de meest gemiste vriend van deze klas. Iedereen weet dat hij eigenlijk de sportiefste is van ons allemaal.Kobe is de grappigste. Hij troost als geen ander en doet alle activiteiten met een grote glimlach. Hij klom als een echte panter naar de top van de pamperpaal en vloog zonder twijfelen richting de trapeze.Emilie is zeker de natste. Die knappe duik in een zijriviertje van de Ourthe is de mooiste die we ooit hebben gezien. Je bent heel hulpvaardig. Je hielp zo veel zomaar met de afwas.Luna is de snoepigste, omdat ze de meesters elke dag met een snoepje verwent. Je bleef ons steeds verrassen. Je blijft ook proberen! Trots op jou!Shannon heeft nu al geen stem meer. Ze is de meest elegantste, vooral als ze valt.Frederik is de stoerste, maar o zo schattig als hij ligt te slapen in een bos.Fien is een grote doorzetter. Ook wanneer het kamp al lang af was, bleef ze verder bouwen.Fleur is zonder meer de grootste babbelaar. Ik denk dat ze niet eens weet wat zwijgen is. Ze deed alles met een lach. Je wordt er vanzelf opgewekt van. Luna M is echt wel de liefste. Niemand kan kwaad op haar zijn. Als ze bij je zit, word je vanzelf rustig.Annabelle is de braafste, ze wilt steeds bijleren. Ze heeft hier echt wel haar grenzen verlegd.Owen is de vrolijkste. Voel je je wat minder, dan moet je maar 5 minuten in zijn buurt zijn. Hij maakt je in 1-2-3 gelukkig.Maite- is de strijdlustigste. Ze geeft nooit op. Ze weet wat ze wil en morgen is dit een hamburger van de Mac Donalds.Jari is de meest grensverleggende kerel van de week. Trots op jou zou meester Niels zeggen.Morgane is de luidste. Ze kan haar ogen in alle richtingen draaien. Echt knap van je! Ze weet perfect wat ervan haar verwacht wordt en als dat een pintje voor de meesters is, dan kunnen wij dat alleen maar toejuichen.Mathias is de stilste en slaagt er toch wel heel vaak in om er vanonder te muizen. Hij doet echt geen vlieg kwaad.Bauke is de moedigste. Ze doet niets zonder klagen. Ze juicht alles en iedereen toe. Zelfs als ze de afwas moet doen.Joren is de vriend van iedereen. Hij is de vergeetachtigste – Joren, wat heb je nu weer verloren?Meester Niels is de beste vice president ter wereld.  We overleggen, we denken samen, we genieten. Hij begeleidt jullie kinderen op een schitterende manier. Je kan het respect van de kinderen hun gezichten lezen.
Wim is de beste monitor ter wereld. Hij is echt wel de grappigste en meest veilige begeleider van Sy en omstreken. En ik … Ik ben de meest trotse meester van de hele wereld. Trots op wat jullie sloebers hier deze week hebben gepresteerd. Ze zijn uniek, ze maken deel uit van een fantastische klas, maar soms zijn ze wel een beetje vermoeiend. 😉

Tot morgen!

De zesde klas

GROETJES UIT SY

Hier vind je wat reacties van de kinderen:


Owen = Het is hier lollig, maar ik mis jullie wel.

Luna  = Liefste papa en mama, ik mis jullie niet, want het is hier veel te leuk. Soms wel eens een traan, maar ik blijf wel gaan. XXX je lievelingsdochter Luna

Fien = Het is hier leuk. Ik mis jullie soms. Nog 1 dagje en dan zie ik jullie terug. XXX Fien

Emilie = Liefste ouders en zussen, het is hier tof, maar nat! Ik ben vandaag in het water gevallen. Ik wou Fien nadoen, maar ik ben er wel helemaal ingevallen. Ik gleed uit. Ik had precies een vis in m’n mond.

Noor = Het is heel leuk, maar vermoeiend. Ik mis jullie heel hard.

Annabelle = Het wandelen is fantastisch leuk en heel avontuurlijk.

Maite = Mama, gaan we morgen naar de Mac Donalds? Hier hebben we er nog geen gevonden.

Bauke = Er zijn hier heel veel honden. Joepie! Ik verlang naar chips.

Morgane = Ik mis jullie heel hard, maar mijn pony het allermeest. Het kampvuur was super!

Kobe = Ik mis jullie, maar ik vind het hier wel heel erg leuk. Ik vertel de rest later wel.

Fleur = Ik mis jullie heel hard, maar ik amuseer mij hier rot(s). Verzorg mijn dieren goed!

Luna M = Ik amuseer me hier, maar ik mis mijn familie. Je moet je geen zorgen maken, want iedereen zorgt hier super goed voor mij.

Yildiz = Ik vind het jammer dat Siebe er niet bij is. Ik probeer me toch te amuseren en daar slaag ik echt wel in.

Joren = Het is hier heel zwaar in de bergen. De deathride was super tof. De laatste twee dagen verwisselende ik van kamer.

Thibau = Het is hier prachtig weer om op de rotsen te klimmen en voor andere dingen. Dat is alles!

Arno = Ik weet niets. Het is vermoeiend, maar het is leuk. Nu ben ik alweer weg.

Mathias = Het is hier leutig.

Jolien = ’s Ochtends komen we altijd wakker met muziek. Het eten is hier heel lekker. Iedereen helpt elkaar. Ik verlang wel al een beetje naar mijn eigen bed.

Jari = Ik mis jullie keiveel. Wacht hoor, ik ben aan het denken. Het is hier leuk. Wanneer de activiteiten bezig zijn, amuseer ik me. Maar, als we in het huisje zijn mis ik jullie wel.

Frederik = Euh ja, kweet nie… Dat is het! Nee, allez, hahahahaha allez. Ja, niets, gewoon allemaal terug wissen. Jah, jah…. Het is hier leuk! Ik mis jullie wel, maar ik heb wel veel plezier. Het eten is lekker.

Renzo = Euh, ja …. Kweet nie… Wat moet ik zeggen? Soms heb ik wel hoogtevrees. Maar als we terug in het huisje zijn, dan ga ik soms naar m’n bed en denk ik aan m’n mama.

Shannon= Ik moet wel iets schrijven, want momenteel heb ik geen stem meer. Ik heb dat nooit gezegd, maar oké! Vandaag was heel leuk zekerst. Ik zag een dood dier. Ik heb een wilde jungle speed gespeeld in kamer 23. Hier zitten namelijk geesten. ‘k Ben heel moe en heb veel hondheimwee.

Emma = Mama, als ik thuis kom, wil ik dat er frietjes met hamburgers op tafel staan. Het is hier heel leuk. Ik mis jullie! En dat is het. Ja, ik ben klaar.

Tot vanavond voor het verslag van de dag!

(T)ROTS

Hier zijn we weer,

Hopelijk zijn er veel sterren en kunnen zij ons de weg tonen, want er waren toch heel wat helden die hun zaklamp vergeten hadden. We hebben er wel één in de Decathlon gekocht hoor, maar m’n mama heeft hem niet in m’n valies gestoken. Jullie kinderen zijn sterren. Sterren stralen en tonen ons de weg. Een ster, die jou nooit meer verlaat. Die altijd voor je straalt. Siebe, die geven we dan jouw naam. Een ster, ze is speciaal voor jou, om te tonen dat we je missen. Als je vanuit Lissewege naar boven kijkt, dan zie je die ster die op je lijkt. Het is de mooiste van onze klas. En gaat deze week hier ooit voorbij. Dan schijnt ze nog , voor jou en mij. Die ster blijft bij onze klas tot eind deze week. Dus, als ik klim naar de top, klim jij dan met me mee? Als ik meer dan honderd vragen had, denk jij dan met me mee? We zijn hier zo Happy, klap maar mee als je denkt dat geluk je ver en vooral hoog zal brengen. Try everything zou Shakira zeggen.  Alles moeten we proberen, niets is ons te veel! En als het ons dan toch even te veel wordt, dan is er wel een klasgenoot die mij wil helpen.                            

We klommen helemaal tot boven. En boven op de berg, stond een verhaal over een dwerg. Het was een stille nacht, want we hielden minstens een geluidsstilte van 3 minuten. Alleen de trein naar Oostende durfde ons toch even te storen. Voor de rest hoorden we niets. Alsof we in niemandsland waren terecht gekomen.  Of toch, Thomas de trein spoorde even voorbij om ons te verblijden met het verhaal van de dag. Boven op de rotswand, daar luisterden we naar the story of our lives. In one direction. Op dit moment in ons leven, komen alle wegen hier samen. Eigenlijk is het woordje wegen op dit moment echt wel de foute woordkeuze, want als je zou zien langs waar wij naar boven zijn geklommen, dan zou je echt wel zo trots als een rots op ons zijn.  De laatste kilometer wandelden we met een ijzingwekkende stilte naar beneden. Eigenlijk lijken kinderen heel goed op dieren. Als er één begint te blaffen, dan denkt de andere dat hij luider mag blaffen. Voor je het weet, denken alle honden hetzelfde. Als ik niet het luidste blaf, dan horen ze mij niet.Eenmaal aangekomen in de gîte, kropen we in onze slaapzak en was het movietime met popcorn. Mr. Bean ging ook op vakantie met de trein, en beleefde ook veel mooie en zotte avonturen. Onze film wordt alleszins alleen maar mooier. Elke dag opnieuw beleven we hier heel mooie avonturen. De oogjes vielen toe, de kindjes werden moe. Tijd voor hun bedje. Slaap kindjes slaap, daarbuiten loopt Shaun het schaap. De stilte kwam heel snel terug over Sy. Op zo’n moment is het voor meester Niels en ik genieten. We mijmeren nog wat na over wat alweer een leuke dag was geweest. Na een slaapmutske duiken we dan ook maar onze slaapzak in.
Bij het kraaien van de haan, het blaffen van de honden en het vervelende muziekje van de meesters werden we wakker gemaakt. Het opstaan verliep wat moeizamer dan gisteren. Maar na een heerlijk ontbijt waren we wel klaar voor een grote uitdaging. Het hoogteparcours liet niet lang op ons wachten. Try everything, daar gingen we weer volledig voor. We zagen heel veel moed, veel wilskracht, durvers, enthousiasme, maar vooral heel veel schouderklopjes en complimenten naar alles wat er die morgen in de lucht gebeurde. Deze helden in de lucht zagen we fantastische, maar ook vreemde toeren uit halen. Ze hingen tussen boven. Ze klikten met de bomen. Ze knuffelden de bomen. Sommigen maakten zelfs een deal met de bomen. Ze vlogen van de ene boom naar de andere. Het klikte met de bomen. Maar vooral, het klikte met elkaar. Ook al deden sommige kinderen het hoogteparcours niet. Ze waren trots op elkaar. Ze moedigden elkaar aan op een manier die van deze groep HELDEN maakt. We zijn echt trots op jullie.
Ook met wat jullie deze namiddag hebben gerealiseerd. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7… Zo gaat het goed, zo gaat het beter. Alweer een kilo meester. En van voor, daar lopen ze goed door. En vanachter, daar lopen ze wat achter. En in het midden, daar lopen ze te bidden. En daartussen, daar lopen ze te kussen. En in’t hoekske, daar eten ze een koekske. En zo ging het nog een hele tijd door.Allemaal aan elkaar vastgemaakt met één lang touw, klommen we helemaal naar de top van DE rots. Langs steile rotswanden, dunne paadjes, kronkelende wortels en diepe kloven zagen we heel wat emoties op de gezichten van de kinderen. We hebben gelachen en gehuild, gezongen en gevloekt. Dansend gingen we van de ene rots naar de andere. Eerst ging het naar boven, dan weer naar beneden. Alleen ging het niet zo goed, samen zo veel beter.  Zelfs de rots was trots. Dat kon je gewoon zien toen je hem van ver zag schitteren tegen een helderblauwe hemel.Emoties kun je niet altijd controleren en soms loop het wel eens uit de hand. Dat merkte ook Emilie toen ze viel op haar hand. Maar, geen probleem zei Yildiz. Er is niets aan de hand. Verder zagen we ook al heel af en toe een klein watervalletje naar beneden komen, maar iedereen zette wel dapper door. Dat je van uien moet huilen, dat wisten we al. Maar wist je dat je ook van erwtjes moet huilen. Misschien vonden een paar kinderen het gewoon heel erg zielig dat ze vandaag een eekhoornsateetje moesten eten. Ondertussen staat het 5 – 3 voor de meisjes. Alle gevoelens komen hier in Sy dubbel zo hard aan.  Het is hier dubbel zo leuk, soms zijn we eens dubbel zo boos. Maar we zijn het ook zo veel vlugger vergeten. Angst slaat hier ook dubbel zo hard in. Maar de zon straalt zoveel vriendschap door naar elkaar. Het leek zelfs even dat er ook een zonnestraal vanuit Lissewege via Siebe heel hard bij ons kwam schijnen.Het was echt dubbel genieten van de warmte en de energie van een hele dag zonnestralen.
Binnen is het warm en gezellig, maar straks maken we het buiten warm en gezellig. Dan gaan we een kampvuur maken en sterren spotten.
Wij zijn dubbel zo blij! De beste, warmste klas – dat zijn wij!
Jullie 24 STERREN, meeSTER Niels en meeSTER Thomas

KLIKKEN

Dag Lissewege,
Dat het woordje ‘klikken’ ooit nog de titel van woord van de dag zou halen, is eigenlijk alleen maar een wonder te noemen. En hoe je van klikken iets positiefs kan maken, zal je na dit verslag ook wel merken. Maar voor ik jullie iets meer over deze klikkende, dolle dinsdag zal vertellen, wil ik jullie toch nog even een kort relaas geven van de avondactiviteit van de eerste avond. 

Het leek wel een sprookje. De president die gek was van gatenkaas en gehaktballen gaf Yildiz een knipoog. Wat er toen gebeurde valt gewoon niet in één zin uit te leggen. Yildiz viel en iedereen wist dat we dan een wens mochten doen. Met een glinstering in onze tenen wensten we allemaal hetzelfde. En ja hoor… Is het een vliegtuig? Jolien in haar pyjama? Nee, dat was het niet! W817 … 
Omdat in sprookjes alles mogelijk wordt geacht, was het Siebe die als in een echt fantasieverhaal zomaar even met HarrY Potter, Anna en Belle tot hier kwam gevlogen om ons die ene avond te vervoegen. Hier waren geen woorden voor. Iedereen zei hetzelfde: AMAIte … Het ging ongeveer zo. 26 helden – Er waren twee Luna’s die samen met een grote Yildiz schitterden aan de hemel. Het was een ware glinstering. In de wei stond Shaun het schaap te blèten en tegelijk te genieten van een prachtige avond. We moesten niet bang zijn, want de Nachtwacht bestaande uit meester Niels en mezelf zou ons wel beschermen. Ook toen de buurtpolitie van Sy eventjes moest komen opdraven, kwam Mr. Bean ineens uit de lucht gevallen om ons te helpen. We stapten op een trein dat Thomas heette.  We gingen langs hoge rotsen en lage dalen helemaal tot in Bangkok om uiteindelijk aan te sporen in Galaxy Park. Daar konden we genieten van een fantastisch optreden van Shakira en onze eigen Niels Destadsbader. Tenslotte moesten we nog wat droedels oplossen om terug in de realSYteit terecht te komen. STOP, de fantasie slaat hier volledig op hol. Het verhaaltje geeft eigenlijk alleen maar alle antwoorden van de quiz en dat alles hier mogelijk is. Ook toen het nota bene ‘De kippen’ waren die met de eer van beste quizzers mochten gaan lopen. Proficiat aan Jolien, Arno, Emilie en Luna Matton. Zij kregen zure beren als cadeau en moesten dit vandaag met iedereen gaan delen. Een verhaaltje voor het slapengaan en elk kind was klaar om te gaan dromen over wat zich die dag had afgespeeld en wat er morgen misschien stond te gebeuren. De grootste stilte was zonder meer toen de president aankondigde dat Siebe niet meer zou komen. We missen je kerel en in onze gedachten en in al onze verhalen zal je er zeker bij zijn.
Vandaag gingen we ons voorbereiden op het grote werk. Na een half uurtje proberen om onze klimgordel met levenslijn aan te doen, lukte het ons eindelijk om te vertrekken naar de eerste fase van deze avontuurlijke week. Wat je veel doet, daar zal je je ook veel veiliger door voelen zal Wim gedacht hebben. Veiligheid is hier super belangrijk en als we elkaar goed helpen dan klikt het zoals het moet. Als het klikt, dan ben je veilig. Samen met een buddy proberen te klikken op het laagteparcours, maar ook klikken om via de rappel naar beneden te gaan. Wist je trouwens dat rappellen alleen maar goed gaat als je al giechelend de bergwand afgaat waarbij je volledig veilig bent vastgeklikt door monitor Wim. Met een beetje angstzweet in de ogen boven aan de rots, maar met een lachend gezichtje richting beneden. Iedereen die erop ging, ging er ook weer af! 

Na een heerlijk zelf klaargemaakte lunch, kregen we het letterlijk zwart voor de ogen. Niet dat we te weinig hadden gegeten, maar enkelen van ons moesten een blinddoek dragen en vertrouwen hebben om ons op de plaats van deze morgen te krijgen. Geblinddoekt een parcours afleggen, vertrouwen hebben in iedereen waren de ingrediënten die we nodig hadden om het ook in de namiddag te doen klikken. Nu klikten we vast aan dezelfde rots, maar het dalen gingen nu veel sneller als deze morgen. In een razendsnel tempo vlogen onze helden van de lucht één voor één naar beneden. Fien deed het zelfs met een blinddoek op. Er was geen valvrees meer. ‘Ah ja,’ zei Annabelle. ‘Dat betekent toch dat je vrees hebt om te vallen e.’ Nee, die vrees zit er helemaal niet meer in. Sommigen werden zelfs teruggetrokken omdat ze het uitgierden van plezier. Gillen is nog een keer willen.
Na te weinig zon te hebben gehad die dag verlangden heel wat jonge helden naar hun welverdiende douche. Maar de absolute superhelden van deze dag waren toch wel Kobe, Noor, Yildiz, Renzo, Owen en Frederik. Samen met hun president waagden ze zich nog het bos in om hout te gaan sprokkelen voor het kampvuur later die week. Te lange stronken werden deskundig afgekraakt in de rotsen en zorgvuldig in een rotsholte gelegd om het hout droog te houden. Toen we hier toekwamen, waren de meeste helden al gedoucht en waren ze gezellig met z’n allen WEER aan het weerwolven en sloegen ze ook aan het moorden in het moordenaarsspel onder deskundige leiding van meester moordenaar Niels. Ik vermoed dat er ook heel wat bevers het leven lieten, want deze avond stond er beverfilet met frieten op het menu voorafgegaan met een soepje bestaande uit regenwormen en snottebellen.           

Als dessert konden ze genieten van een frisco in een Mission Impossible disco waarin Renzo en Mathias het opnamen tegen Annabelle en Emilie in een challenge. Ze moesten om ter eerst de gordel aandoen. Voorlopig staat het 4 – 1 voor de meisjes. Nog wat afwassen geblazen en straks gaan we op zaklampentocht. We hebben er lichtjes veel zin in! Het verslag van de avondactiviteit volgt later deze nacht. Hopelijk krijgen we Luna en een vallende Yildiz te zien… 

Afsluiten doen we nog met enkele weetjes:

Meester Niels sloeg meester nog een bloedlip. 
Kobe mist Siebe misschien wel het hardst. 
Thibau heeft vandaag twee meesters op een muur van 3 meter gegooid. 
Arno is nog nooit zo rustig geweest. 
Owen is eigenlijk wel een zotje en is alleen maar bang van de meisjes. 
Fleur deed de bottle flip 5 keer na elkaar en verdiende daarbij een ingebeelde fanta die ze daarna deskundig liet vallen. 
Ten slotte werd Jari tot SUPER helper van de Wim gebombardeerd en deed dit als een echte HELD en werd geacht om niets te vergeten. 
Voor de rest valt er hier eigenlijk niet veel te beleven.
Slaap zacht Siebe!
The united Helden, de meeSTER vice – president en de meeSTER president 

RESPECT

Hoi thuisfront,

7 uur – Heel relaxed, maar klaar voor een fantastische week ontmoetten meester Niels en ik elkaar aan de klas van het 6de leerjaar. We hadden eigenlijk iedereen mooi op tijd verwacht, maar om 7u30 was het alleen nog maar Emma die al aanwezig was om mee op avontuur te gaan. Uiteindelijk konden we rond 7u50 naar het perron vertrekken. Wat een volksverhuizing. Ik denk niet dat iemand in de Stationsstraat wakker kon blijven om de grote horde aan ouders en kinderen met te grote valiezen te horen passeren. Lissewege is natuurlijk wel wat carnaval gewoon, maar toch begon het er meer en meer op te lijken. Wij wakker, iedereen wakker was het motto. Met een klein traantje en een laatste knuffel stapten we op ons avontuur voor een onvergetelijke va kan SY. Even hoopten we nog dat Siebe in de valies van Mathias was verstopt, maar na een volledige check up van alle valiezen, moesten we toch besluiten dat hij niet mee was. We wensen hem uiteraard heel veel beterschap en hopen dat hij ons heel vlug kan vervoegen. Wat me wel heel sterk opvalt is, dat er heel wat kinderen hun valiezen nauwlettend in de gaten houden. Zijn ze gewaarschuwd van het thuisfront? Of hebben we dit jaar kinderen mee die heel goed voor hun gerief kunnen zorgen? Voor mij is het een raadsel.
Het overstappen verliep nogal hectisch. Overstappen is eigenlijk niet het juiste woord. Voor ons was het vooral overalTRAPPEN. Eén gigantische trap naar beneden en één zotte, steile trap naar boven. Fleur had het moeilijk en meester moest al even overnemen om dan eindelijk in de juiste trein aan te komen. Stressen, rushen, omlaag sleuren, omhoog rollen, lopen, omlaag trekken, elkaar opjagen, maar vooral trappen naar omhoog en naar omlaag passen meer bij het werkwoord overstappen. In luik ging het geLUIKig wel beter.In de trein was het alleszins veel te warm, ik denk dat de kans groter was dat we een  trui of een jas gingen vergeten. 
Uit voorzorg besloten Morgane, Annabelle en Renzo om toch nog maar hun  jas aan te houden. 
Na het valfestival van vorig jaar is vooral een zaagfestival aan de gang in de trein richting SY. We zijn nog aan het beraadslagen wie de titel van grootste zaag verdient. We hebben alvast heel wat kanshebbers. Dit is ongeveer een vierde van de vragen die aan bod zijn gekomen. Misschien moet de persoon die de meeste vragen op z’n naam kan schrijven, straks rechtstaan. We laten jullie morgen dan wel weten wie er recht stond.  Ei, doe je mee? Wanneer moeten we overstappen? Waarom negeer je mij? Gaan we echt onder een zeil slapen? Serieus? Mag ik op de volgende trein naar de wc? Wil je mijn valies pakken? Is het erg als je een muts mee hebt met een pompon? Moeten we nu nog eens overstappen? Hoe lang zitten we nog op de trein? Hoe lang moeten we dan op die andere trein? Hoe lang is het nog? Wat gaan we vanavond eten? Wat krijgen we als ontbijt? Is er hier ook een Mac Donalds? Mogen we verstoppertje spelen? Waarom niet? Wat ben je aan het doen? Wat ben je wel aan het typen? Ga je je kindjes niet missen? En je huisdier? Hoe laat is het? Waar is het toilet?Rond 12u kwamen we aan in ons vakanSYhuisje voor deze week. Thibau dacht al de deathride te hebben gezien toen hij de elektriciteitskabels zag hangen boven het gebouw.                                                

Wim stond ons al op te wachten en gaf ons een lesje over respect. Respect voor het huis, respect voor de natuur en ook voor elkaar. Ook Luc kwam even gedag zeggen en maakte nog een tweede keer op een nog grappigere manier duidelijk waar we ons wel of niet mochten aan verwachten. Na een stukje stand up comedy in Sy door deze twee meneren mochten we ons eerst gaan installeren, verwisselden we van kleren en gingen onze dames en heren proberen hoe ze moesten leren om te oriënteren in de bossen van Sy op zoek naar wolven en beren. We verdeelden ons in twee groepen en als alles goed zat, gingen we elkaar ergens in het midden tegenkomen.              
Het idee was om de andere groep te proberen te zien zonder dat zij ons zagen. Je kunt het waarschijnlijk al raden. De groep van meneer de President verschool zich in het bos en zag de andere groep al van ver aankomen. Meneer de President is hier m’n nieuwe bijnaam geworden. Meester Niels en ik doen alvast onze uiterste best om ervoor te zorgen dat alle kinderen het hier ongelofelijk naar hun zin hebben. Dat is doelstelling nummer 1, plezier samen met iedereen.
Na wat stijgen, kronkelen, zuchten, genieten, wandelen, glijden, vallen, dalen en zelfs ook rollen (Hé Shannon?) kwamen we na een kleine 2 uren terug in de chalet. Na een gezelschapspelletje en een beetje keuvelen zijn de twee meest gestelde vragen van het laatste half uur wanneer en wat we gaan eten. De maagjes knorren, hopelijk komen ze vlug met het eten.Het waren vitamientjes voor de protmachinetjes want er stond uiensoep op het menu. Als hoofdgerecht werd het een cordon bleu met pasta en een roze saus. Het dessertje was een lekkere flan.  Het weer belooft alleszins elke dag wat zonniger te worden. Vandaag was er geen zon te bespeuren, maar we kunnen jullie zeker al zeggen dat alle kinderen stralen. Meester Niels ziet dat het goed gaat, maar ook meester president is content.
We houden de zaklampentocht voor een andere avond. Ze voorspellen wat regen. De sfeer is uitgelaten. Vanavond oefenen we alvast hoe we onze gordel moeten aandoen zodat de kinderen die boven in het stapelbed slapen zich kunnen vastklikken en er niet kunnen uitvallen.De afwas is daarjuist ook op gang gefloten. Al twee gebroken borden in de eerste 5 minuten. Joren en Frederik denken om er zo van af te geraken. Niets is minder waar. Haast en spoed is zelden goed. Gelukkig zijn de geluiden nu al wat beter. Er klinkt muziek en gezang. Andere kinderen dubbelchecken hoe ze hun gordel moeten aandoen. Nog een ander groepje speelt een spelletje. Eindelijk, RUST… .
Of toch niet, blijkbaar is de derde helft op gang gefloten in de keuken. Waar is da feestje, in de keuken is da feestje! Blijkbaar een teken voor de anderen om ook hun volumeknop te laten gelden. Niemand moet onderdoen, maar ze zijn allemaal gelukkig en dat maakt van ons de meest gelukkige meester en meester president ter wereld. Wordt vervolgd…

Tot morgen!

The GIRL GANG (Shannon, Emma, Luna M en Fien)                                                                                            
Unicornsquad (Morgane, Jolien en Maite)                                                                                                                     
Kippenhok (Siebe, Kobe en Mathias)                                                                                                                                         
de Bevaamde manne (Owen, Thibau en Arno)                                                                                                                    
de Orde van de luierikken (Jari, Frederik, Joren en Renzo)                                                                                            
de Snoepjes Squad en de Bad People (Annabelle, Emilie, Luna en Noor)

Meester Niels

Meester President Thomas

PS: Foto’s zijn voor later op de avond