Avonturenklas 2019

VRIJDAG: Een avontuur om nooit meer te vergeten!

Dag Noot,

Aan alle mooie liedjes komt een einde. Vrijdag, dus dat betekent de laatste dag van een nu al legendarisch kamp. De valiezen waren gisteren al gemaakt onder het goedziende oog van juf Birgit! Vandaag stond de oriëntatietocht op het programma. De leerlingen kregen een route beschrijving en onder leiding van een juf of een meester moesten ze het traject afleggen. Heel veel treuzelen mochten we niet doen, want om 13u01 moesten we trein halen om naar huis terug te keren. Als alles goed ging, moesten we elkaar in het midden tegenkomen aan een graf van een vermoorde priester. In dat spookachtig stukje bos waar naar verluidt nog steeds de geest van die priester zou ronddwalen om wraak te nemen, liepen we toch wat dichter bij elkaar.

Het croix du curé werd opgericht naar aanleiding van de dood van Everard Deleau, pastoor van Xhignesse, die hier opgewacht en vermoord werd door de broers Renard op 16 oktober 1778. Enkele dagen daarvoor was in een kerk een diefstal vastgesteld en de pastoor had tijdens zijn preek hierover het woord “renard” gebruikt, wat voor de broers Renard -die zich regelmatig bezighielden met louche zaakjes- genoeg was om te denken dat hij hen van deze diefstal beschuldigde. De broers wachtten de pastoor op waar nu het kruis staat en vermoordden hem. Ze verborgen het lijk in een steengroeve. Omdat er daarna in de buurt zoektochten georganiseerd werden omdat men dacht dat de pastoor een ongeluk had gehad, gingen ze de volgende nacht het lijk ophalen om het in de Ourthe te dumpen. Een boer die hen toevallig zag durfde het niet te vertellen omdat hij schrik had van de Renards en omdat hij vreesde zelf van de moord beschuldigd te worden, maar het knaagde zo aan hem dat hij ziek werd. Een tijdje daarna kwam er een gerechtsdienaar naar zijn huis omdat een van zijn koeien op iemand anders land had gegraasd maar de boer dacht dat het over de moord ging en vertelde het verhaal. De Renards die trouwens niets met de diefstal te maken hadden, werden opgepakt en veroordeeld: ze werden opgehangen.

Ook hier zag je heel veel verschillen in de kinderen naar boven komen. Nymphe kon niet zwijgen over het mooie uitzicht en slaagde er ook in om haar enthousiasme door te geven naar andere kinderen. ‘En waarom hakken ze die bomen om?’, voegde ze er aan toe. Ziya wou zeker zijn dat de wegbeschrijving klopte en stapte dan maar de 400 m af. Helaas kwam ze 10 m te kort. Best wel eens melden dat de afstand niet klopt hé Ziya? Dong Tao zag dan in alles toepassingen van wiskunde. Leuk dat ze er soms zo over nadenken. De ene nam de leiding, de andere genoot van een ontspannende ochtendwandeling en liet de enthousiaste kinderen begaan. Nog anderen zorgden voor de sfeer en fantasierijke verhalen, terwijl er ook nog tijd werd gemaakt voor een goed gesprek. Het ging vlot!  We hadden de tocht in een recordtijd hadden afgelegd, want we hadden nog ruim een uur over om nog wat te chillen. We speelden spelletjes en aten onze boterhammen op in de eetzaal van onze chalet. Diezelfde spelletjes werden ook op de trein gespeeld. En wat een Griekse godin, een stripfiguur, AC Milan, een liedje van Gers Pardoel, een eilandstaat in de Caribische Zee, Ian Thomas en talloze Disney figuren met elkaar te maken hebben, legt jullie zoon of dochter nog wel es uit. Meester trakteerde ons nog op een aantal quizrondes. Op de trein namen we nog afscheid van een konijn en een beer. Dank je wel Stijn, het Bergkonijn en Balou de Beer. Jullie zorgden niet alleen voor onze veiligheid. We hebben ook heel veel plezier met jullie gemaakt. Met een kwartier vertraging in onze eerste deel, liepen we van spoor 9 naar spoor 2 in 4 minuten. Het was een hele uitdaging, maar net zoals ons buitensportdiploma die we in de trein ontvingen van onze Balou, hebben we die met glans behaald.

In Brugge zagen we nog enkele oud – leerlingen van De Lisblomme terug. Ook zij hebben nog een levende herinnering aan hun 5daagse in Sy.

Hopelijk lees ook jij dit verslag binnen 5 jaar met een even grote  glimlach als deze week.

Ik ben trots op jullie!

Jullie meester



DONDERDAG: Zon, pampers en fuiven!

De film zorgde voor rust en stilte. Het was zalig om hen opgerold in hun slaapzakken te zien liggen. Het leken wel kleurrijke wraps met alleen het hoofdje dat eruit kwam piepen. Het was zo stil dat onze draak (Dong Tao) en Cedric in slaap vielen.                                                                                              
Dong Tao was zo gedesoriënteerd dat hij niet wist hoe hij in Sy was verzeild geraakt. Meester besliste dan maar om hem naar boven te dragen. Vandaag beloofde de slechtste dag van de week  te worden. Niet qua activiteiten natuurlijk. Alle weermodellen gaven slecht weer.                     
Maar weet je nog? Dat subtropisch klimaat. Dat hangt hier echt wel over de vallei. Met wel 6 uren zon werd donderdag de zonnigste dag van de week. De wandeling was geen gewone wandeling in het park. Het was een ware opruimactie. He, doe nu maar mee! Plastiek nee. En blijf niet in je bed of het klimaat wordt niet gered. Vorige week wilden we nog een actie op poten zetten om ook iets voor het klimaat te betekenen. Ik denk dat we dit nu ook wel van ons lijstje mogen schrappen. Met een mooie opbrengst van meer dan 10 kg afval marcheerden onze kleine helden klimaatmarsgewijs door de kleine straatjes van Sy, gladde bosweggetjes, smalle riviertjes, diepe kloven en hoge steile wanden. De zon was zeker welgekomen, want bij het oversteken van een beekje zijn enkele kinderen blijven steken in de modder.                                                                                                                               
De meesten haalden droog de overkant. Lopen, schuiven en springen en dan nog eens terugspringen om er dan vervolgens in te vallen. En ja, waarom niet nog eens springen? Degene die iets te overmoedig werden, hielden het helaas niet droog. Nat is nat moet Brent gedacht hebben, want hij viel verschillende keren in het koude water. En blijven proberen, maar z’n broek en z’n schoenen werden alsmaar natter. Ook Ziya en Cedric besloten nog een duikje te nemen. De vele natte schoenen en broeken zorgden voor veel plezier. En dan werd er weer voor elkaar gezorgd. Degene die het wel drooghielden, gaven dan droge kledingstukken aan onze plonzende kikkers.                            

Na een stevige wandeling van een 6tal kilometer en heel wat klimmeters in onze benen kwamen we thuis. In de namiddag stond de gevreesde pamperpaal op het programma. Met door slijk bezaaide broeken leek het al dat de helden het al in hun broek deden van de schrik. De klim naar boven viel nog mee. Maar de laatste stapjes en om dan uiteindelijk helemaal vanboven op een oppervlakte van 78.50 cm² naar een trapeze te springen. Je ziet, terwijl we op de pamperpaal staan, zijn we zelfs met wiskunde bezig. Bedankt Ziya om dit even uit te rekenen. Er zijn zoveel kinderen die deze week hun angsten hebben overwonnen. Rond 16u verschenen grijze wolken aan de hemel. Tijd voor pannenkoeken! Juf Birgit en meester Thomas trakteerden ons op overheerlijke pannenkoeken. En nu, om 18u05 is het begonnen met regenen.  

Ilias is de sportiefste en de stoerste held.

Berre is de hulpvaardigste en de handigste. Hij heeft deze week alles gegeven, maar nu is z’n bobijntje op.

Nathan is een drogen, de droogste held en houdt van droge humor en van afdrogen.

Nymphe is de grootste durver. Ze blijft er steeds voor gaan! Zij introduceerde een nieuwe rage, tikkertje op de dansvloer. Misschien wordt het wel een hype.

Dong Tao de grootste slaper en zal vanaf morgen in het Guinness book of world records komen te staan als degene die het rapste een pamperpaal kan beklimmen.

Lore G is het meest aan het genieten. Ze is zeker de liefste!

Cedric is onze DJ! Al een hele dag bezig om zijn klas de fuif van hun leven te geven! Thx bro!

Ian is de grootste vrouwenzot en de laatste dagen de stilste. Hij had hier de tijd van z’n leven.                 
En wat een danstalent…

Rune heeft de meeste grenzen verlegd. Top man! Trots op jou…

Ziya is de meest actieve. Altijd bezig: een spelletje, een babbeltje of een kahootje in elkaar steken en wat een moves girl! 

Louise is misschien wel de jongste, maar is zeker aanwezig. Ze is de grootste babbelaar. Ze straalt en ze geniet!

Lore D is hier de luidste, toch raar want in de klas is ze de stilste.

Marie – Julie heeft altijd fantastische ideeën. Marie – Julie staat altijd klaar om te helpen. Merci, je bent een grote schat.

Dhaïti heeft de meeste ochtendhumeur. Hoe later op de week, hoe rustiger hij wordt.

Rilke is de meest enthousiaste: een activiteit (joepie), de afwas (joepie), een spelletje (joepie), je hebt ook veel grenzen verlegd

Milan is een giechelkous, hij brengt iedereen aan het lachen.

Brent is zonder twijfel de natste en vanavond de knapste! En lachen, gieren en brullen!

Juf Birgit is heel erg ontspannen. Ze moest ook even weg van alle media aandacht van de voorbije weken. Zij geniet om de grootste van haar school bezig te zien.

En juf Sarah, die is ons zeker en vast aan het missen. Wij jou ook hoor! Bedankt voor de leuke driedaagse. Je bent de liefste zorgjuf van allemaal.

Er is eigenlijk maar één vraag meer. Wie de ezel? Vandaag is dit spelletje alvast heel veel gespeeld, maar morgen zal het waarschijnlijk wel weer meester zijn die al de valiezen vanboven in de bagagerekken van onze eigen wagon mag leggen. Niet één, maar elke keer opnieuw bij het overstappen.

En Meester, je ziet er zo gelukkig uit!, zei Ian net. Ja, dat ben ik ook! Trots op deze groep. De basis voor de rest van het jaar is hier in Sy gelegd.  Dat kan ik je verzekeren.  

Vanavond zijn we toe aan ons laatste avondmaal van de week. René kwam zoals gewoonlijk een kwartiertje later. Hij nam de kan met soep en gaf het aan de leerlingen met de woorden: Neem en drink hier allen uit! Want dit is een soepje met tomaat, pompoen en wortel dat voor jullie wordt uitgeschonken. Het zijn groenten uit mijn eigen groentetuin. Daarna gaf hij een warme maaltijd aan de leerlingen met de woorden: Neem en eet deze worst, deze kroketten en deze worteltjes en erwtjes. Geniet van dit eten en blijf deze vreemde combinatie ook thuis eten om deze fantastische week hier in Sy te herdenken. Met een chocoladepudding als toetje en met een laatste avondafwas, begint iedereen hier een beetje nerveus te worden. De fuif staat op het punt te beginnen. Hier beneden is DJ Cedric al de hele dag in volle voorbereiding over welke liedjes hij allemaal zal draaien.  Boven klinkt gedonder, neen geen onweer op komst. Zenuwen worden vaak gekoppeld aan geluiden maken hier. Het wordt tijd dat ik toch even een kijkje ga nemen waar die vreemde oergeluiden vandaan komen.

Wij gaan er vanavond nog een lap op geven!

Ik hou jullie verder op de hoogte.

2 uur later

Terwijl er nog een vijftal kinderen op de dansvloer staan, gaan toch bij de meeste kinderen het licht stilletjes aan uit. Is het een knipoog? Neen, het zijn de oogjes die aan het dichtvallen zijn. Ze kijken vermoeid, maar gelukkig en blij.

15 min later

Tja, ik heb me vergist. Het waren toch knipogen want de battles tussen de jongens en de meisjes is net begonnen. Ze gaan heen en weer, van links naar rechts  en van traag naar sneller. Mooie danspasjes, de polonaise, de worm, of gewoon niet bewegen op de maat. Het kan allemaal.  We sluiten af met Leef! Alsof het de laatste dag is. Het is gelukkig nog maar de voorlaatste dag. 

Tot morgen en slaapwel!


WOENSDAG: Fantastic beasts and where to find them (in Sy)

Met veel lawaai werden we vanmorgen gewekt. We dansten en zongen de dag tegemoet. Als ik klim naar de top, klim jij dan met me mee? Als ik meer dan 500 vragen heb, denk jij dan met me mee. Als ik nog precies twee snoepjes heb, eet jij dan met me mee. Pak het leven, pak alles en ga er mee op pad. En meester zei: Leef, als het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat. Leef, als het nooit echt af is. En of we geleeflijnd we hebben vandaag.              

Er stonden twee zotte activiteiten op het programma. Met een wat bevroren ondergrond was stappen nogal moeilijk en slierden we naar beneden. Aan de dodenrots hielden we halt en er werd uitgelegd wat we gingen doen.                            

We vlogen van Luik over de Ourthe richting Luxemburg. Eigenlijk moesten we niet veel doen. We werden vastgemaakt en toen ging het vanzelf. Eerst een klik, daarna een kik van 10 seconden, maar één die bij vele kinderen zal blijven hangen. En dat hangen mag je best wel letterlijk nemen. Het ging zo vlot! In nauwelijks een half uurtje waren al onze hangjongeren van de deathride geweest.             
Van snelle records gesproken. Eerst een gewone jump, daarna één met wat extra show.  Eén uur later waren we al terug in ons thuisje en deden we nog een KAHOOT van de vorige dag. Elke dag doen we een kleine quiz over wat er de vorige dag is gebeurd.                                                                        
Is die rappel binnen Stijn? Ja, van de trap zeker, grapte Stijn. De grootste grapjas van de klas maakte er dan maar trappel van. Hilariteit alom! Na een klein middagdutje of een spelletje was onze times up en gingen we in speed richting onze jungle in SY. Bij het hoogteparcours was een rots waar we terug mochten hangen. We liepen achterwaarts de muur af en daarna hadden we een hele lange speeltijd. Vandaag moesten we afscheid nemen van juf Sarah. Op het moment dat Berre van Luik naar Luxemburg vloog met de deathride, passeerde juf Sarah met de trein en spoorde ze terug richting Brugge. Twee uur later, tijdens de middag werd zij vervangen door directeur Birgit die ons de laatste dagen van ons kamp zal vergezellen. Het was een leuk weerzien en zeker omdat zij enkele brieven meehad van het thuisfront. We babbelden, lachten, maakten plezier, hielpen en genoten van elkaar gezelschap. We zijn een hechte groep en we zorgen voor elkaar. 

Bij aankomst in de chalet hingen we ons leven aan de haak en konden we douchen en genieten van een heerlijke en rustige avond. Nee, hier nog geen buitendouche. Toen we hoorden dat het in Brugge wel aan het gieten was, moesten we wel een beetje lachen. Vanavond houden we een filmavondje. Het kiezen over welke film het gaat worden, zorgt altijd weer voor wat discussie. En omdat een discussie tot een meningsverschil kan leiden en dan vervolgens tot ruzie, nemen wij dan maar de eindbeslissing. 
De titel past alvast perfect bij onze klas: Fantastic beasts and where to find them. Wel normaal vind je ze in Lissewege, maar nu zitten ze in Sy.              

Fantastic omdat ze allemaal zo uniek en fantastisch zijn. Het zorgt ervoor dat deze groep goed aan elkaar vastklikt. En met de beasts hoef ik jullie zeker geen extra uitleg te geven. De ene gedraagt er zich soms naar en zeker als we daarnet een demonstratie zagen van Ian hoe hij een flan naar binnen speelde. Ilias probeerde het ook en dat zorgde voor een hilarisch tafereel. Nog andere kinderen hebben een onesie van één of ander beest. En dat onze monitoren beesten zijn dat had je in onze vorige verslagen wel al begrepen.                   

Door deze gezellige beestenboel van de laatste dagen, zijn wij zeker toe aan een beetje rust. Hoe onze filmavond verliep en hoe we onze derde nacht overleefden, kunnen jullie morgen verder lezen op ons forum vanaf morgen rond 22u30.    

We wensen jullie een fantastische nacht toe!

De fantastische leerlingen van het zesde leerjaar van de meest beestachtige school van Vlaanderen.

Dinsdag: Trots als een rots

We waren nog maar net buiten en toen kwamen we al ons eerste monster tegen. Geen weerwolf en ook geen vampier, wel een katachtig dier met 3 poten. De kat nestelde zich voor ons huisje. Wij waren ondertussen klaar om onze nachtelijke trip aan te vatten. In volledige stilte stapten we door de straten van Sy richting de oever van de Ourthe. Daar namen we een kronkelig pad naar boven. Via een rotswand werden we tegen de rotswand gehouden door een stevige wind en na heel wat hijgen en zuchten slaagden we erin om de top te bereiken. Daar konden we genieten van een ijzige stilte van zeker 5  minuten. De prachtige sterrenhemel die zich verstopte achter het wolkendek konden we ons met heel veel fantasie alleen maar voorstellen. Het was prachtig! De lichtjes zorgden dan weer voor hele veel gezelligheid tijdens de stille en steile klim. Eenmaal thuisgekomen, mochten we nog even onze onesie aantrekken en komen luisteren naar het verhaal van de dag.

He word eens wakker! Zo werden we deze morgen gewekt door juf en meester. Met een leuk muziekje en heel wat vrolijke gezichtjes, gingen we voor de eerste keer gaan ontbijten. Daar mochten we ook voor de eerste keer onze lunch maken voor de namiddag.                  
Ik weet niet hoe het daar in Lissewege zit, maar hier heeft het eigenlijk nog niet geregend. We hopen vooral dat dit ook zo blijft. Vandaag gingen onze helden de lucht in. Met een gordel en een leeflijn liepen we in één lange rij naar de andere kant van het water. Eerst vlogen we door het laagteparcours en vervolgens klommen we via een ladder op een platform. We slingerden langs touwen, liepen op balken, schoven op en door tonnen van platform naar platform. We wisten van wanten. Het klikte aan alle kanten. Klikken moest wel, want anders konden we zomaar naar beneden vallen. Veiligheid staat hier centraal en daardoor klikten we waarschijnlijk aan 100 klikken per uur. Het ging goed, het ging super. 
Op de grond werd er gestuurd, af en toe werden er gilletjes afgevuurd. Het heeft tot 13u30 geduurd, de spieren wat verzuurd. Maar eerlijk, we hielpen elkaar niet één maar verschillende keren. De jongens gedroegen zich als echt heren. De meisjes waren super cool, slingerden met heel veel gevoel en bereikten allemaal hun doel. Je moet het maar geloven, iedereen ging naar boven. Ik zag het nog maar zelden, toch nog iets melden, we hielpen elkaar als echte helden.  Je gelooft nooit wat we deden, we vlogen naar beneden. Deze namiddag hadden we gelukkig terug wat punch, na een verkwikkende en lekkere lunch.

Hey ho, let’s go! Tjik tjak, vollen bak. We hadden heel veel zin, vanmiddag  gingen onze helden weer de lucht in. De rots was trots. Als echt berggeiten hingen we aan een koord. Zo gingen we voort. Zo gingen we verder, met Nick als onze herder. Soms met een cajou en vooraan met onze Balou. Zo klommen we naar boven en trotseerden onze trots. Ja, we rijmden er op los. We zagen een holletje van een vos. Gevaar, nee we hielpen elkaar. Rots op, rots af… Het was echt super straf.

Smalle wegen kwamen we tegen. Stapje voor stapje, wortels dienden als trapje. Het zicht vanboven was fenomenaal. Genieten deden we allemaal. Ziya danste, Ian swanste. De jongens vertelden wat er kon gebeuren. Nee, niemand begon te zeuren. Nog een paar van die dramatische scenario’s en we kunnen er een film van maken. Nee, we gaan best wel van die berg af geraken. Dong Tao hing aan het touw.

Berre, een monitor in de maak, hij mocht als laatste van de rots en kreeg een hele belangrijke taak.

Met een kleine val in het dal, wat dansen en poseren, met nu al hele vuile kleren. We klikten echt aan elkaar en mag je dat best wel figuurlijk nemen. Ons leven in elkaar geweven, met een touw e gast. Zo gingen we aan elkaar vast. Het is nu al een topper, nee zeker geen gemopper!

Nu ga ik stoppen met rijmen en woorden aan elkaar te lijmen.

Vanavond zijn het frieten. Daar zien we zo naar uit. 
Na een heerlijke maaltijd met frieten en bouletten, gingen meester Louise, Marie – Julie, Berre, Cedric en Milan al naar de open plaats om vuur te maken voor de groep. Eénmaal dat de andere kinderen waren aangekomen konden we genieten van een heerlijk kampvuurtje met een open sterren hemel. De sterren die we er de vorige nacht nog moesten bijdenken, verschenen nu samen met onze 17 andere sterren aan het kampvuur. Het vuur flakkerde en zorgden voor gezelligheid en warmte. De sterren deden de rest. Ook Balou en ons bergkonijn kwamen ons nog even vergezellen. Het verlaten van het kampvuur verliep ook in twee shiften. Heel deskundig werd het kampvuur gedoofd en we wandelden zo ons verhaaltje tegemoet. Elke avond voor het slapengaan vertelt meester over onze avonturen van de dag. Het laat ons beseffen dat we hier een fantastische tijd beleven en dat dit allemaal zo vlug passeert en dat we moeten genieten van elk moment dat we hier samen zijn. We maakten ook nog even tijd om te denken aan Yussuf die in Lissewege is achtergebleven. Hopelijk keek hij vanavond ook even naar de sterrenhemel en kon hij ook even genieten van de wondere sterren aan de hemel. Dit was een mooie dag. Dit was een topdag. Morgen nemen we afscheid van juf Sarah! Wat gaan we haar missen! Wat hadden we een leuke tijd hier met haar… .

Woord van de dag:

Een lach

Een lief woord

Gehoord

Gapen,

Klaar om te gaan slapen!

En als het nog even mag,

Nog een gezegde van de dag

Trots als een rots!

Mama, papa, …geen zorgen

Ik zeg jullie: Tot morgen!

17 STERretjes met 34 fonkelende en glinsterende oogjes, een Poolsterbergkonijn, een Balou de Grote Beer, een jufSTER en een meeSTER

 Maandag: Samenwerken

Vanmorgen nog voor het kraaien van de haan in Lissewege waren meester Thomas en juf Sarah al op post. Beetje per beetje kwamen de 17 leerlingen van het zesde leerjaar aangewandeld. Heel enthousiast, een beetje zenuwachtig en nog een beetje vastgelijmd aan hun mama of papa, maar toch vol vuur in hun ogen. Dong Tao en Nathan hadden hun SIS – kaart vergeten, maar dat werd heel vlug opgelost door samenwerkende ouders.

Hier hadden we al het hele jaar op gewacht en nu is het eindelijk zo ver. Als in een echte klimaatmars met de leerlingen voorop en de ouders achteraan stapten we ons avontuur tegemoet. De ene droeg nog z’n eigen rugzak of valies, de ander liet zich nog even verwennen door z’n mama of papa.                   Op de trein waren de eerste zenuwen al een beetje verdwenen en kon er al eens goed gelachen worden. Met een kleine tussenstop in Brugge, spoorden we naar de Ardennen hopend op heel veel sneeuw. Toch vreemd om te zien hoe verscheiden sommige kinderen reageren op spanning. Nathan moest 3 keer naar toilet, Ilias en Milan lazen een leuke strip. De titel gaan we jullie besparen, al had hij zeker z’n uiterste best gedaan om de leukste titels uit z’n stripverzameling te halen.                    Rilke, Ziya, Lore en Lore besloten nog een uiltje te knappen of deden toch heel goed alsof. Ian, Dhaïti en Rune vertelden wat moppen. Helaas kunnen we ze niet publiceren. De reden: We zijn ze helaas allemaal vergeten. Louise vertelde over haar nicht in Durbois, euh Durbuy. Eénmaal in Sy aangekomen was er een welkomstcomité van wel 4 monitoren. Ze begeleidden ons naar onze verblijfplaats waar we de komende 5 dagen gingen verblijven. Na een zeer verhelderende uitleg met regeltjes van wat er wel en vooral niet mag op de kamers, konden we beginnen aan onze lunch. De lunch waarbij bijna niemand wist wat er in zat smaakte ongelofelijk. Eigenlijk hadden we in de voormiddag alleen nog maar geluierd, dus we wisten dat we sterk moesten staan om de rest van de dag door te komen. Eerste activiteit dat op het programma stond was de teambuilding. Met een klein wandelingetje door vooral heel veel modder en slijk moesten we nog het water over om daar tegen een muur te botsen. Die muur moesten we over om verder te geraken. Met veel ideeën links en rechts, coördineerden juf Sarah en meester Thomas ons naar boven. Nu voor die ene keer mochten we op iemands billen, iemands schouder of zelfs op hun hoofd gaan staan. Zot als je het achteraf bekijkt want die muur was 3m hoog. Een Cedric en een Rilke werden naar boven gegooid.          Voor een juf of een meester was het wel wat lastiger. We sleurden en trokken, maar uiteindelijk geraakte iedereen op de muur. Onze eerste overwinning was een feit. Alleen was het ons nooit gelukt.            Samen was het een eitje. Al leek dat eitje toch een beetje meer op een harde noot die moest gekraakt worden. Zo gemakkelijk  was het nu ook weer niet. Maar we konden beter. We haalden een recordtijd van 4 minuten en 55 seconden bij de tweede keer. De spieren waren opgewarmd. Tijd om onze ogen uit te schakelen. Het vertrouwen was er, tijd om een parcours te gaan doen met een blinddoek. Met af en toe een gilletje en een lachje slaagde iedereen er in om het volledige parcours zonder kleerscheuren, maar toch al met een beetje vuile broek te vervolledigen. Na wat kracht en vertrouwen was het nu tijd voor de wiskundeles. Onze 4 monitoren (Waldo, Stijn, Heidi en Nick) hadden een heel mooi vierkant gemaakt. Twee van de 4 hebben al een bijnaam, maar dat is dan voor een volgende keer. Een groep moet ook kunnen springen hadden ons bergkonijn en Balou de gedacht want in koor sprongen, vielen, lachten en kropen ze vooruit. De jongens probeerden maar wat, de meisjes kozen voor een hup 1-2 tactiek. De jongens namen dan weer de tactiek van de meisjes over en toen ging het stukken beter. Eerlijk, het ging voor geen meter, maar dat kon ze eigenlijk niet deren. Het vierkant bleef staan en toen moesten Nathan, Louise, Marie – Jullie en Cedric een blinddoek aandoen. In elke hoek moest er een kind gaan staan. In het vierkant lagen 4 helmen. Die helmen moesten geblinddoekt op de 4 hoofden verdwijnen. De taferelen die daar ontstonden waren hilarisch. Ik probeer jullie even te doen meegenieten. Links, links, links, nee, de andere links, rechts, rechts, naar hier, kijk in de zak, , ah neen, je mag niet kijken, nee volg m’n stem, naar hier, vooruit, achteruit, draai, vooruit, vooruit, stop, ja, op mijn hoofd, nee, niet op jouw hoofd, op die van mij, rechts, RECHTS, RECHTS, pas op voor de steen, ja daar, neem de rode helm, welke rode helm? Ik zie niets, rechts, links, ja, vastklikken, zet die helm op, ja, nee omgekeerd, ja en nu klikken, … en zo kan ik nog wel een paar bladzijden voortgaan eigenlijk. Soms ging het goed, maar het liep ook wel eens mis. De laatste oefening was ook best wel maf. Een grote balk moest tussen de bomen, tussen het prikkeldraad, in een riviertje, op een helling, over een touw, door het bos, terug op dezelfde plaats gelegd worden en dat moest allemaal zonder hem te laten vallen.                           De jongens hadden een hele snelle tijd. De meisjes deden het zelfs nog sneller. Als een echte groep of familie winnen en soms eens verliezen. Het lijkt wel op een seizoen van Cercle al hoopt heel Brugge zondag natuurlijk op een overwinning van de echte ploeg van’t stad. Zelfs Stijn moest bekennen dat hij voor Club Brugge supportert en dat als een rasechte Mechelaar. Nu, moe maar voldaan zijn we nu in ons huisje. Wat gaan we eten? Wat gaan we morgen doen? Rustig jongens, alles op zijn tijd en juf en meester weten nu ook niet alles e. Gewassen en aangekleed om straks nog een avondwandeling te gaan maken in de bossen van Sy, zitten we nu wat te weerwolven. De organisatie ervan loopt nog wat stroef, maar wie weet komen we er straks wel nog een weerwolf en een elf en een vampier tegen tijdens onze nachtwandeling.

We wensen jullie een leuke avond en zalige nachtrust toe. Hier zijn we nog even wakker en gaan we hopelijk een rustige nacht tegemoet. Maar geen nood, de nachtwacht staat hier paraat. We gaan goed voor ze zorgen.

Tot morgen!

Juf Sarah en Mister T

De Bananen (Ilias, Dhaïti, Berre, Ian)

De hoevige lama’s (Ziya, Lore D, Marie – Julie en Nymphe)

KFC (Nathan, Cedric en Milan)

De coole chicks (Lore G, Rilke en Louise)

TDK (Dong Tao, Brent, Rune)

PS: Ah ja, de sneeuw is hier helaas bijna allemaal verdwenen.

Dag 2: Trots als een rots

We waren nog maar net buiten en toen kwamen we al ons eerste monster tegen. Geen weerwolf en ook geen vampier, wel een katachtig dier met 3 poten. De kat nestelde zich voor ons huisje en wij waren klaar om onze nachtelijke trip aan te vatten. In volledige stilte stapten we door de straten van Sy richting de oever van de Ourthe. Daar namen we een kronkelig pad naar boven. Via een rotswand werden we tegen de rotswand gehouden door een stevige wind en na heel wat hijgen en zuchten slaagden we erin om de top te bereiken. Daar konden we genieten van een ijzige stilte van zeker 5  minuten. De prachtige sterrenhemel die zich verstopte achter het wolkendek konden we ons met heel veel fantasie alleen maar voorstellen. Het was prachtig! De lichtjes zorgden dan weer voor hele veel gezelligheid tijdens de stille en steile klim. Eenmaal thuisgekomen, mochten we nog even onze onesie aantrekken en komen luisteren naar het verhaal van de dag.

He word eens wakker! Zo werden we deze morgen gewekt door juf en meester. Met een leuk muziekje en heel wat vrolijke gezichtjes, gingen we voor de eerste keer gaan ontbijten. Daar mochten we ook voor de eerste keer onze lunch maken voor de namiddag. Ik weet niet hoe het daar in Lissewege zit, maar hier heeft het eigenlijk nog niet geregend. We hopen vooral dat dit ook zo blijft. Vandaag gingen onze helden de lucht in. Met een gordel en een leeflijn liepen we in één lange rij naar de andere kant van het water. Eerst vlogen we door het laagteparcours en vervolgens klommen we via een ladder op een platform. We slingerden langs touwen, liepen op balken, schoven op en door tonnen van platform naar platform. We wisten van wanten. Het klikte aan alle kanten. Klikken moest wel, want anders konden we zomaar naar beneden hangen. Veiligheid staat hier centraal en daardoor klikten we waarschijnlijk aan 100 klikken per uur. Het ging goed, het ging super. Op de grond werd er gestuurd, af en toe werden er gilletjes afgevuurd. Het heeft tot 13u30 geduurd, de spieren wat verzuurd. Maar eerlijk, we hielpen elkaar niet één maar verschillende keren. De jongens gedroegen zich als echt heren. De meisjes waren super cool, slingerden met heel veel gevoel en bereikten allemaal hun doel. Je moet het maar geloven, iedereen ging naar boven. Ik zag het nog maar zelden, toch nog iets melden, we hielpen elkaar als echte helden.  Je gelooft nooit wat we deden, we vlogen naar beneden. Deze namiddag hadden we gelukkig terug wat punch, na een verkwikkende en lekkere lunch.

Hey ho, let’s go! Tjik tjak, vollen bak. We hadden heel veel zin, vanmiddag  gingen onze helden weer de lucht in. De rots was trots. Als echt berggeiten hingen we aan een koord. Zo gingen we voort. Zo gingen we verder, met Nick als onze herder. Soms met een cajou en vooraan met onze Balou. Zo klommen we naar boven en trotseerden onze trots. Ja, we rijmden er op los. We zagen een holletje van een vos. Gevaar, nee we hielpen elkaar. Rots op, rots af… Het was echt super straf.

Smalle wegen kwamen we tegen. Stapje voor stapje, wortels dienden als trapje. Het zicht vanboven was fenomenaal. Genieten deden we allemaal. Ziya danste, Ian swanste. De jongens vertelden wat er kon gebeuren. Nee, niemand begon te zeuren. Nog een paar van die dramatische scenario’s en we kunnen er een film van maken. Nee, we gaan best wel van die berg af geraken. Dong Tao hing aan het touw.

Berre, een monitor in de maak, hij mocht als laatste van de rots en kreeg een hele belangrijke taak.

Met een kleine val in het dal, wat dansen en poseren, met nu al hele vuile kleren. We klikten echt aan elkaar en mag je dat best wel figuurlijk nemen. Ons leven in elkaar geweven, met een touw e gast. Zo gingen we aan elkaar vast. Nu ga ik stoppen met rijmen en woorden aan elkaar te lijmen.

Vanavond zijn het frieten. Daar zien we zo naar uit. Het is nu al een topper, nee zeker geen gemopper!

Na een heerlijke maaltijd met frieten en bouletten, gingen meester Louise, Marie – Julie, Berre, Cedric en Milan al naar de open plaats om vuur te maken voor de groep. Eénmaal dat de andere kinderen waren aangekomen konden we genieten van een heerlijk kampvuurtje met een open sterren hemel. De sterren die we er de vorige nacht nog moesten bijdenken, verschenen nu samen met onze 17 andere sterren aan het kampvuur. Het vuur flakkerde en zorgden voor gezelligheid en warmte. De sterren deden de rest. Ook Balou en ons bergkonijn kwamen ons nog even vergezellen. Het verlaten van het kampvuur verliep ook in twee shiften. Heel deskundig werd het kampvuur gedoofd en we wandelden zo ons verhaaltje tegemoet. Elke avond voor het slapengaan vertelt meester over onze avonturen van de dag. Het laat ons beseffen dat we hier een fantastische tijd beleven en dat dit allemaal zo vlug passeert en dat we moeten genieten van elk moment dat we hier samen zijn. We maakten ook nog even tijd om te denken aan Yussuf die in Lissewege is achtergebleven. Hopelijk keek hij vanavond ook even naar de sterrenhemel en kon hij ook even genieten van de wondere sterren aan de hemel. Dit was een mooie dag. Dit was een topdag. Morgen nemen we afscheid van juf Sarah! Wat gaan we haar missen! Wat hadden we een leuke tijd hier met haar… .

Woord van de dag:

Een lach

Een lief woord

Gehoord

Gapen,

Klaar om te gaan slapen!

En als het nog even mag,

Nog een gezegde van de dag

Trots als een rots!

Mama, papa, …geen zorgen

Tot morgen!

Juf Sarah, een bergkonijn, een Balou de Beer en een meeSTER